«Bě šerjowace a sym dźesaćtysacy smjerće zemrěł». Tak rysuje hudźbnica Carolin Widmann swoje dožiwjenje při lěće z Helsinkow do Lipska. Při Check-in-zapinaku Lufthansy so jej njedowoli, swoje 244 lět stare husle scomt huslemi a wobłuki jako ručne wačoki do lětarja sobu wzać. Wona wupakuje drohotny instrument Giovannija Battisty Guadagninija z lěta 1782 a haji jón na lěće kaž baby na jeje klinje.
Ze stracha drohotnych husličkow pod pulowrom tyknyła
Přeco zaso je 49 lět stara profesorka za wiolinu na Wysokej šuli za hudźbu a dźiwadło «Felix Mendelssohn Bartholdy» Lipsk strach, zo so dobra hra wobškodźi, njezwěri sej ani na nuznik. Při wudaću jědźe so wona poći a chowa instrument pod swojim pulowrom. By za nich dajacy són było, měła tomatowa brěčka, čerwjene wino abo běrnjace pirej na husličkach pryskać abo turbulency za čas lěta wustupować.
Husle jej njesłuša, so jej wot jedneje Londonskeje załožby k dispoziciji staji. «Zawěsćenje sej wote mnje žada, zo husle ženje z wočow abo samo do cuzych rukow njepřewostaju. Hižo scyła nic, zo so kaž starodawne kófry do wačoka lětarja mjetaja», Wuswětla Widmann. Wična hódnota leži po jeje podaćach pola dweju milionow eurow, jako kulturny pokład pak je njezapłaćomna.
