Sandra Hüller widźi so w prěnim rjedźe jako Durinčanka a Europjanka. „Wosobinsce so jako Němka njewuznawam. Bych prajiła, zo widźu so jako durinska Europjanka abo Europska Durinčanka. Myslu pak, hdyž sy so w tutym kraju narodźił, njese to zamołwitosć. Njemóžeš to prosće ignorować“, rjekny dźiwadźelnica w interviewje z „Süddeutsche“. Ale tež tale zamołwitosć ma hranicu. „Njemóžu so kóždy raz za Durinsku a za někajke wólbne rozsudy wusprawnić“, Hüller rjekny. Na prašenje, hač sej mysli, zo nad Durinskej sćin knježi, wona rjekny: „Sym husto, dokelž tam dźěle mojeje swójby bydla. Wotpokazam so připóznać, zo nad tym sćin knježi. Myslu sej, zo móže Durinska wjace hač to.“ Mjezynarodnje prašana dźiwadźelnica („Vaterland“, „Projekt Strowasmarija“) rozłoži, zo je we wuměnje z ludźimi z druhich krajow wospjet ze swojej němskosću konfrontowana. „Wjele rozmołwow wjerći so wokoło němskeje politiki w zašłosći a přitomnosći. W interviewje rěčeše Hüller tež wo swojich dopomnjenkach na NDR. 1978 w durinskim Suhlu rodźena a blisko Rudolstadta wotrostła dźiwadźelnica wotmołwi na prašenje, hač měješe začuće, scyła domoj přińć móc: „To njeje móžno, kraj hižo njeeksistuje.“ Aludujo na scenu z dźěćacym chórom w filmje „Swěty kraj“ (režija Pawel Pawlikowski) dopomina so tež na spěwanje NDRskeje narodneje hymny „Z rozwalinow“: „Tute politiske rituale smy wšitcy přewjedli. Jako NDR hižo njeeksistowaše, běch w starobje, w kotrejž njemóžach wo tym rozmyslować. Wot tychle ritualow njemóžeše so tehdy distancować, wona praji, dokelž to jako dźěćo njemóžeš. Jimało ju je, zo je so režiserej Pawlikowskemu poradźiło, „tutu euforiju, tutu zahoritosć spočatkow“ zapopadnyć. Myslu sej, zo je to začuću dźěsća chětro bliske. Copyright 2026, dpa (www.dpa.de). Wšitke prawa wobchowaneZačuće přichadźenja domoj pobrachuje
