Hdyž smyčkarjo Roberta Schumannoweje filharmonije pjatk popołdnju zahraja, sadźeja na znate melodije: Mozartowu mału nócnu hudźbu někak abo spěwy kaž «Wšitke ptački su hižo tu». Hinak hač w starodawnym koncerće je sobuspěwanje a zynčenje při spěwach wuraznje witane. Wšako měri so wosebity koncert specielnje na ludźi z demencu a jich swójbnymi. W mjelnej atmosferje maja wšědnemu dnjej wućeknyć. K tomu so tež kofej a tykanc podawa.
Z tajkimi koncertnymi formatami ma Kamjeničanski generalny hudźbny direktor Benjamin Reiners nazhonjenje ze swojeho něhdyšeho dźěła w Kielu. Při tym dawachu za njeho husto husace kožu-wokomiki, kaž wón powěda. Někak jako so porik w koncerće luboznje za ruku wza. «To bě nadobo zaso wulka bliskosć a zwjazanosć mjez nimi pytnyć.» Hnujace su koncerty za potrjechenych a jich swójbnych, kaž tež za hudźbnikow. «Su wosebite wokomiki, widźeć, što móže hudźba wuwabić, kak dopomnjenki a wosobinu zaso přińdu.» Při tym pokaza so nazornje móc hudźby a kak njeposrědnje ludźi docpěja.
