Za Sandra Hüller njeje «domizna» žane samozrozumliwe słowo. Skerje jedne, kiž so z distancy wobhladuje – z kedźbliwosću, tež ze skepsu. «Nimam k tomu woprawdźe poćah. Njewužiwam zapřijeće tež poprawom nic», praji dźiwadźelnica w Cannesu Němskej nowinarskej agenturje. 48-lětna hraje w «wótčinje» žónsku hłownu rólu jako dźowka spisowaćela Thomasa Manna.
Pohibuja so na wšelakich městnach swěta samozrozumliwje, wuznaju so, čuju so tam z prawom, kaž wona rozjasni: «Njewěm, hač je to potom awtomatisce domizna.» Snano je domizna skerje městno, «kotruž njedyrbiš wujasnić.»
