Die awtorka Nino Haratischwili (42) widźi skradźu spad swobody měnjenja. «Nochcu zadwělować, a tola zadwěluju, zo w našim demokratiskim hochodźe jedne z najwyšich kubłow, mjenujcy swobodu měnjenja, njenapadnje z censuru pokłasć», rjekny Haratischwili w narěči k demokratiji, kotruž dźeržeše na wopomnjenskim dnju na měrliwu rewoluciju 1989 w Lipsku.
Je to censura derje měnjeneje, politisce korektneje zmyslenosće, kotraž pak hižo njedowoli, rjekny w Georgiskej rodźena awtorka a dźiwadłowa režiserka. «Censěrujemy rěč a censurujemy stawizny, z tym zo derje měnjene zło wotpłaćujemy, jako by so z tym stawizna zběhnyć móhła.»
«Stajnje dypnješ na kónčkach palcow wokoło poprawneho, ze stracha, něchtó móhł zranjeny być. A to čini so wězo z dobreho zaměra. Ale što čini to na kóncu za rozdźěl, štož je censura motiwowała? Hač awtokrat něšto zakazuje abo liberalna zhromadnosć, njeje wuslědk na kóncu to samsne?»
