Z 93 lětami – Werner Niehle postara so wo wěsty šulski puć

tomu njemóže wona reakciju někotryžkuli staršich zrozumić, na přikład hdyž šulski pućnik jich na to skedźbnja, zo wopak parkuja. «Mam to druhdy tróšku njehańbićiwe, kak někotři ludźo na njeho reaguja.»

Za mjerzanje w čestnym zastojnstwje ma Werner Niehle jednory recept: «Sćerpnosć a rezilienca», praji 93-lětny. «Dyrbiš tójšto natyknyć, ale to so zrědka jewi.» Posměwk w mjezwoču słuša k jeho dźěłowemu principej, wón praji. A: Zwjetša poradźi so z «přećelnym zhromadnym dźěłom». 

Hižo 15 lět w čestnym zastojnstwje

Niehle, rodźeny Durinčan, měješe wjele powołanjow: Wuwučeny kowar, dźěłaše tež jako traktorist a šofer Lkw-jow, pozdźišo jako wučer. Swoje powołanje je jako pomocnik šulskeho puća we wysokej starobje namakał. Jako wuměnkar bě so na skłoninu pola pjekarja powabił. «Čujach so trochu njetrjebawši a pytach aktiwitu a pohib.» Dlěje hač 15 lět je wón mjeztym w čestnym zastojnstwje - a chce tak dołho kaž móžno wostać. 

«Sym kruty w wzaću», tak 93-lětny. Hdyž wětřik hwizda, hač so dešćuje abo wichoruje. «Sym to přeco předźeržał, bjez toho zo schorimy.» Hdyž prěni šulerjo krótko po sedmich přińdu, je wón na městnje. Wokoło wosmich je swjatok. Potom čaka doma jeho žona na njeho. Za lubosć přińdźe do Drježdźan - 25 lět bydli wón w sakskej krajnej stolicy, fit dźerži so po pućowanju a krosnowanju. 

Niehle je jedyn z 35 pomocnikow šulskeho puća w Drježdźanach. «Naš zaměr je, hač do kónca lěta na 40 přińć», praji Frank Tiesler, jednaćel wobchadneje straže Drježdźany. Šulerjo wot lětnika wosom móža čestne zastojnstwo wukonjeć - hač k senioram. Za někotre stejnišća njeje lochko, pomocnikow namakać - na přikład za husće wobjězdźene a strašne dróhi. Tež hdyž je zamołwitosć wulka, rěči Tiesler wo dźakownym nadawku. «Započnješ dźeń z mnohimi postrowami a dźakownosću. Štóž je jónu šulski pomocnik, wostanje zwjetša tež jara dołho.»

«Hač do 100 dyrbi wón znajmjeńša »

šulski pućnik wozmu dźěći do přijimanja a hladać, hač je dróha swobodna. «Hdyž je dźěra tam blokowana a čaka doniž njejsu Kids napřećiwny chódnik docpěli», Tiesler wuswětla.  

Za Astrid Flohr a jeje syna Aarona z druheho lětnika słuša Werner Niehle k šulskemu wšědnemu dnjej. «Mam za dobre, zo jeho dawa.» Přeco zaso so stanje, zo starši něhdźe při šulskim zachodźe z awtom wobroća abo w druhim rynku parkuja. Hdyž šulski pućnik Niehle ju potom na to narěči, so zdźěla namoči, wona rozprawja. Zrozumić wona to njemóže. «Při tym wšak chce, zo wšitke dźěći wěsće přijědu.» Wona so nadźija, zo čestnohamtski pomocnik dźěći hišće dołho po šulskim puću zaruča. «Hač do 100 dyrbi wón znajmjeńša.»

Na přestaće njemysli čiły senior dawno hišće. «Ja to činju, dołhož móžu.» 93 je za Wernera Niehle jenož jedna ličba. «Rozsudne njeje, zo sym 93, ale zo sym čiły a wšitko hišće zdokonjam.»

Copyright 2026, dpa (www.dpa.de). Wšitke prawa wobchować