Jedźi rumpota a rikota a wonja kaž w dnjach dźěćatstwa. Štóž do rumnosće płokarnje w Heinrichsort zastupi, čuje so do druheho časa přesadźeny. We wjesnym dźělu Lichtensteina we wokrjesu Šwikawa steji něšto, štož je so dźensa z kuriozitu stało: njedostatk zymneje strony. Tola přeco hišće přisaha někotryžkuli na z kamjenjemi pjelnjene drjechmo, zo by čerstwje wumyte šaty wuhładkował. «Přitočnišćo ludźi, kotřiž tu šaty faluja, saha hač do Kamjenicy», powěda wjesna předstejićerka Annett Richter.
Trjenja, ruby abo trjenja so na tak mjenowane tyły abo rolery zwija a potom trójce z ćežkim kašćikom překula. «To prasuje šaty sylnje hromadźe a čini je hładke», rozkładuje sudnik. Wažne: Knefle abo zasmyki móhli so přez ćišć skóncować.
Wot kónca 1960tych lět steji njedostatk zymneje šnučki w komunalnym twarjenju w Heinrichsortje. «A wona drje dale běži, doniž njemóže nichtó wjace reparować», praji Richter. Dotal je to jeje mandźelski Michał zdokonjał, rjemjenje a druhe přisłuški zadźeržeć a tak historiski kruch wudźeržować.