W serbskej Łužicy ćahnu jutrońčku zaso křižerjo ze wsy do wsy. Při dźewjeć procesionach w třiróžku mjez Kamjencom, Budyšinom a Wojerecami njesu poselstwo zrowastanjenja Jězusa Chrystusa do swojich susodnych wsow. Wočakuja kaž lěto do toho 1.500 jěcharjow, kaž Drježdźansko-Mišnjanske biskopstwo zdźěli.
Wjace hač 500 lět stara tradicija
tradiciju zhladuje na wjace hač 500 lět stawiznow. Wysoko k konjam ćahnu młodostni a mužojo ze swojeje ródneje cyrkwje wokoło kěrchowa a pola do susodneje wsy - w fraku a cylindrje, spěwajo a modlo so pod zwonjenjom, z křižom, cyrkwinskimi chorhojemi a postawu Zrowastanjeneho. Zwonka wjeskow dźakuja so naročnje wupyšenych konjach róžowc, w běłych rukajcach.
Korjenje nałožka sahaja hač do předkřesćanskeho časa wróćo, jako sej wěrjachu, přez wobjěchanje polow młode syły před njepopřatku złeho škitać móc. Dźensniše rysy su zjawne wuznaće ke křesćanskej wěrje. Jenož mužojo smědźa w sedle sedźeć. Kóždolětnje wobrubja přihladowarjo, mjez nimi mnozy hosćo z tu- a wukraja, puće w katolskej kónčinje wuchodnje Drježdźan, w kotrymž je narodna mjeńšina Serbow žiwa.
