«Čehodla njewostanješ radšo do łoža, město toho zo by ze swojej hubjenej naladu njetrjebawšo rozhorjeny», praša so komponist a dirigent Robert Baćon swoju mandźelsku Christinu w turbulentnej operje «Intermezzo» wot Richarda Straussa. Wjele dialogow twórby, za kotruž komponist sam libreto pisaše, skutkuja tež 100 lět po jich nastaću zwuraznjene žiwjenja. Strauss dyrbješe to wědźeć, přizwoli ze swojej operu dohlady do swójskeho mandźelstwoweho žiwjenja.
Strauss přinjese dźewjeć swojich 15 operow w Drježdźanach k prapremjerje
Richarda Straussa (1864-1949) haješe k Drježdźanskeje operje a k tehdyšej dwórskeje kapałce wuski poměr. Mjez generalnymi hudźbnymi direktorami Ernstom von Schuchom, Fritzom Buchom a Karlom Böhmom bu tu 9 swojich 15 operow prapředstajene, mjez nimi «Salome», «Elektra» a «Der Rosenkavalier». Strauss mjenowaše Drježdźany «Dorado za prapředstajenja». Komponist wěnowaše orchestrej tež swoju «alpskoinfoniju». Hač do dźensnišeho wužije statna kapała Drježdźany mjezynarodnje mjeno jako «Straussowy orchester».
Z měšeńcu z humora, emocionalneje intimnosće a hudźbneje rafinesy zabjerje «Intermezzo» wosebitu poziciju w tworjenju Straussa. Po dźěle na «Knjeni bjez sćina» je so Strauss za jednym přez a přez realistiski sujet žedźił, «woprawdźiti ludźo měli jewišćo wožiwić», pisa Semperowa opera. «Što ležeše bliže, jako podawk ze swójskeho turbulentneho mandźelstwa dramatisce přiwótřić?» Mandźelska baćon abo Strauss ma so nětko ze wšelakich perspektiwow wobswětlić.
