puć wokoło kofejoweho blida a lodoweho brjoha w Sakskej šwórča nětko zaso tójšto wosow. «W lěću docpěja ludy najwyšu sylnosć. Dźěłaćerki su wonka po puću, zo bychu picu zběrali za larwy», praji insektowy fachowc Matthias Nuß z přirodoškitneho zwjazka Nabu w Sakskej. Wón nima žane daty k tomu, zo je w Sakskej lětsa wurjadne wosace lěto. «To, štož nětko zaznawamy, je we wobłuku normalneho.»
Skerje dešćikojte wjedro minjenych tydźenjow móhło so jemu po wuwiću insektow samo trochu dlijić. «Při špatnym wjedrje dźěłaćerki tak njewuleća, wuwiće je jasnje borzdźene.» Wosebje wobćežne budu zwěrjata po nim wosebje potom, hdyž kralowny wumrěja a dźěłaćerki hnězdo wopušća. To je w septembru abo oktobru tak.
