«Ja njejsym tu, zo bych swojeho syna wumrěła widźeć» – Lizcyny mały hólčec je chory, tak ćežko chory, zo budźe zahe wumrěć. 31-lětna z Mišnjanskeho wokrjesa sedźi we wulkej přebywarni dźěćaceho hospica «Bärenherz» w Markkleebergu pola Lipska. Wona njerěči wo smjerći, ale wo času dowola a wočerstwjenja, kotruž tu dožiwi. Za nich njeje dźěćacy hospic w prěnim rjedźe městno mrěća, ale wotćeženja a podpěry za cyłu swójbu.
Před lětom dósta Liza strowu dźowku. Dla wobšěrneho hladanja za swojeho syna mała husto překrótka přińdu, čas we wšědnym dnju prosće njedosaha, mać wuswětla. W «Barbu mjedwjedźa» je wona z woběmaj dźěsćomaj a móže sej čas lubić dać. «Běch płuwać z małkej. Jedna wěc, kotraž z woběmaj hromadźe cyle jednorje njeńdźe». Mjeztym zo mać a dźowka kupanski čas wužiwać, wě Liza swojeho syna perfektnje kubłać.
Wotćeženje swójby steji na prěnim městnje – nic rozžohnowanje
«Barbuk» je jenički stacionarny dźěćacy hospic w Sakskej. Dawa dźesać stwow za chore dźěći. «Nimo toho mamy sydom appartementow, w kotrychž swójby bydla a šansu k wodychnjenju maja a profesionelnu pomoc dóstanu», rjekny jednaćelka dźěćaceje hospicy Bärenherz Lipsk Ulrike Herkner. Na prěnim městnje njesteji w prěnim rjedźe přewod mrěća, ale wolóženje a pomoc za swójby. Wjace hač 80 sobudźěłacych, předewšěm w hladanskim, psychosocialnym a terapeutiskim wobłuku, staraja so wodnjo w třoch změnach wo swójby, mjez nimi tež lěkarce.
Wu Němsku su po podaćach Zwjazkoweho zwjazka Dźěćacy hospic po trochowanju 100.000 dźěći, młodostni a młodźi dorosćeni z schorjenjom, kotřiž swój žiwjenski čas sylnje wobmjezuja. Lětnje zemrěje něhdźe 5.000 na tajkim schorjenju. Po cyłym Zwjazku je tuchwilu cyłkownje 24 stacionarnych dźěćacych a młodźinskich hospicijow. 10. februara je «Dźeń dźěćaceho hospicneho dźěła», kotryž bu 2006 wot Němskeho dźěćaceho hospicneho towarstwa do žiwjenja zwołany.
«Stacionarny dźěćacy hospic přijimuje dźěći, młodostnych a młodych dorosćenych, kotřiž su wot žiwjenjaskrótšaceho abo njewuhojomneho schorjenja potrjecheni», rozłožuje jednaćelka Zwjazkoweho zwjazka, Franciska Kopicec.
Wjele dopomnjenskich ritualow na njeboh dźěći
loni je «Bärenherz» 163 swójbow z cyłeje Němskeje stacionarnje kubłała, mnozy přińdźechu wjackróć. Dwě dźěsći stej loni w domje zemrěłoj, wot wotewrjenja dźěćaceho hospica 2008 bě jich nimale 200. W dopomnjenkowej zahrodźe wisaja hnězda z wjerbowych korbow, kotrež pjelnja přisłušnicy z fotami, debjenkami, pórclinowymi figurami, rjećazami a samo najlubšej lego-hrajkami. Tajke rituale su wažne za swójbnych, ale tež za sobudźěłacych, praji Adeline Kremer, wuměłstwowa terapeutka a žarowanska přewodnica w «Bärenherz».
So steji při zachodnym wobłuku wobswětlena wopomnjenska stela, w kotrejž leži mała dźěćaca ruka škitana w dwěmaj dorosćenymaj rukomaj. Hdyž je dźěćo w domje zemrěło, so swěca hasnje. Na druhim městnje staji so w dopomnjenskej polcy foto młodeho čłowjeka a swěčka zaswěći. Ta pali tak dołho doniž njeje ćěło dom wopušćił. Woboje su měrne znamjenja za to, zo je čas w «Bärenherz» nětko hinaši, wot kotrejž młody čłowjek pobrachuje.
Poskitk staršich je na dary pokazany – promije pomhać
schorjenje móže so hač do smjerće přez wjele měsacow abo lět wupřestrěwać. Dźěćacy hospic přewodźa dołhi a hustodosć bolostny puć a je sam na podpěru pokazany. Tak pomhaja mnozy čestnohamtscy. Chorobne kasy drje přewozmu wulki dźěl kóštow za pacientow, poskitki za staršich a bratrow a sotry pak so nimale kompletnje přez dary financuja, kaž Ulrike Herkner wuswětla. Darowanski budget leži potajkim pola nimale dweju milionow eurow wob lěto.
Při tym pomhaja mnozy prominentni poselcy kaž princowski frontmann Sebastian Krumbiegel. 59-lětny je při darowanskich akcijach pódla a přińdźe wjacekróć wob lěto do domu, zo by za dźěći a swójby hudźił. «Žiwjenje móže ći dyr přesadźić a mnozy su wěsće wjeseli, zo njejsu potrjechene. Tuž je wažne za tutu wěc empatiju a sobučuće wuwiwać», praji 59-lětny.
Wón hraje na tutym popołdnju klawěr a spěwa «Něhdźe na swěće dawa mały kusk zboža». Ćežko chora corina je fascinowana wot klawěra. Šěsćlětna hraje štyriručnje z profijowym hudźbnikom a přewodźa jeho z rasami abo gitaru. Wona prudźi přez cyłe mjezwočo.
Carolina z Lipska nima hłowu swobodnu, zo by sej mały koncert lubić dała. Wona je 17 dnjow staru Jěwu na ruce, zawalena do ćopłych přikrywow. Tež Ewa ma za žiwjenje skrótšacu chorosć. «Wostanu 14 dnjow tu. Chcu so na přechod přihotować, zo bych Mału doma dale hladała», praji młoda mać.
Copyright 2026, dpa (www.dpa.de). Wšitke prawa wobchować
