Za Sandra Hüller njeje «domizna» žane samozrozumliwe słowo. Skerje jedne, kiž so z distancy wobhladuje – z kedźbliwosću, tež ze skepsu. «Nimam k tomu woprawdźe poćah. Njewužiwam zapřijeće tež poprawom nic», praji dźiwadźelnica w Cannesu Němskej nowinarskej agenturje. 48-lětna hraje w «wótčinje» žónsku hłownu rólu jako dźowka spisowaćela Thomasa Manna. Pohibuja so na wšelakich městnach swěta samozrozumliwje, wuznaju so, čuju so tam z prawom, kaž wona rozjasni: «Njewěm, hač je to potom awtomatisce domizna.» Snano je domizna skerje městno, «kotruž njedyrbiš wujasnić.» kruteho kótwica ma wona přiwšěm: Durinska, tam hdźež je so narodźiła. «Lěs tam abo ludźo, jědź», praji wona. Zaćišće, kotrež wostanu, bjez toho zo bychu so k wulkemu zapřijeću hromadźe sćahnyć dyrbjeli. Runočasnje wotmjezuje so jasnje wot słowa samoho. «To je zapřijeće, kotrež je za mnje tež politisce na wašnje nabite, kotrež rady nimam. Nimam tute zapřijeće rady.» drama pólskeho režisera Paweła Pawlikowskeho powěda wo jězbje po zničenej Němskej lěta 1949. Za wodźidłom čorneje limuziny podataj so dźowka a nan na puć přez kraj w rozpadankach, kotryž běštaj po přewzaću mocy NSDAP wopušćiłoj. Drama, w kotrejž tež Hanns Zischler a August Diehl sobu hrajetaj, běži we wubědźowanju wo złotu palmu. Copyright 2026, dpa (www.dpa.de). Wšitke prawa wobchowaćWotmjezowanje wot zapřijeća
Wubědźowanje wo złotu palmu
