Nic jenož wóčko sobu jě: Wědomy wobchad z zežiwjenjom, zežiwidłami a jich jědźu je po měnjenju ekspertow wjace hač gaumenowa radosć. «Kuchnja, restawranty, zhromadna jědź a piće maja přeco hišće wažnu socialnu a towaršnostnu funkciju», praji Drježdźanski profesor Andreas Rutz Němskej nowinarskej agenturje. To woteńdź w priwatnym rumje a so w zjawnosći rozestaja.
«Hdyž so korčmy a hosćency zhubja, so nam něšto zhubi. To samsne płaći za žiwjenske zwučenosće. Smy sej fast-food-kulturu, to-go-kulturu nawučili. Je w powołanju, ale tež w swójbje časowy management, při kotrymž njeje hižo móžno, wšitke jědźe zhromadnje zabrać abo tute same spřihotować. Při tym by to dobry započatk za změnu był: zhromadne warjenje a jědź», wuzběhny stawiznar.
Rutz přizna, zo tež wón we wšědnym dnju tutón ideal stajnje žiwy być njemóže. «Jěm jara rozdźělnje a - cyle časowje typiske - wotwisnje wot potrjeby. Sym něchtó, kiž sej tež raz něšto na ruku sobu wozmje a při połnym dźěłowym dnju to a tamne we sebi zatyka. To je w dźensnišim dźěłowym žiwjenju lědma wobeńć. Njemóžeš přeco sam warić.» Přiwšěm wón radźeše, telko kaž móžno sam na kachlach agěrować a při tym wotewrjeny za nowe być.
